مقدمه:

تامين نياز غذائي انسانها وايجاد امنيت غذائي يكي از اصلي ترين و مهمترين اهداف دامپروری در كشورهاي توسعهيافته و در حال توسعه است. پرورش گاويكي از شاخه هايمهم اين فعاليتها محسوب ميشود. كشور ما تا اواخر نيمه اول قرن بيستم از يك ساختاردامداري كاملا سنتي ، بر پايه دامداري روستائي و عشايري  برخوردار بوده است .در آنايام گوسفندداري يكي از مهمترين زير بخشهاي كشاورزي و مهمترين منشاء توليد پروتئينبود ، به تدريج با گذشت زمان و بدنبال افزايش جمعيت ، تقاضا براي شير و گوشت افزايشيافت و به طبع آن پرورش گاو توسعه یافته و روند ايجاد دامداريهاي متمركز و تغييرسيستم دامداري از شكل سنتي به شكل صنعتي شروع شد و شايد بتواناواخر دهه بيسترا سر آغاز حركت براي به كار بستن شيوه هاي نویندامپروري دانست.